สิ่งที่ทำให้ฉันมั่นใจว่าเราต้องเปลี่ยนวิธีจับปลาทูน่า

เรือแต่ละลำจะกำหนดระเบียบปฏิบัติไว้ แสงแดดแผดเผากระดาษที่ติดกำแพงไว้จนเปลี่ยนสี ฉันเห็นกระดาษเขียนว่า “จ่าย 50 เหรียญสหรัฐหากดื่มน้ำขวดโดยกัปตันไม่ได้อนุญาต”

- - -

สิ่งที่ทำให้ฉันมั่นใจว่าเราต้องเปลี่ยนวิธีจับปลาทูน่า

เมื่อช่วงปลายปี 2558 ที่ผ่านมา ฉันได้ร่วมงานรณรงค์ปกป้องทะเลและมหาสมุทรโดยการออกเรือไปกับกรีนพีซ

ตอนที่ฉันรู้ว่า ต้องขึ้นไปปฏิบัติการบนเรือประมง ฉันรู้สึกตื้นตันด้วยความตื่นเต้นและประหม่าจนแทบจะกระโดดออกจากเรือเรนโบว์วอร์ริเวอร์ เกือบจะตกเรือยางด้วยซ้ำ ฉันยังต้องตบขาตัวเองให้รู้ว่าเป็นเรื่องจริง

เราเตรียมพร้อมยึดที่จับบนกาบเรือให้มั่น   ภารกิจที่น่าตื่นเต้นและเสียงสวดขอพรเงียบๆ ไม่มีใครถอดใจก่อนจะถึงเป้าหมาย เรือประมงเป็นสนิมพ่นควันสีดำออกมา เรือยางของเราโต้คลื่นสูงและต่ำขนาดใหญ่ในทะเล มุ่งสู่กลุ่มชาวประมงที่กำลังรอเราอยู่ เราอยู่ในเรือสองลำในมหาสมุทรไกลโพ้น เราก็อาจจะแค่หายตัวไป ไม่มีใครเห็น แต่เมื่อลูกเรือประมงช่วยดึงเราขึ้นเรือพร้อมรอยยิ้มที่โอบอ้อมอารีและจับมือทักทาย ฉันจึงคลายความกังวล

บนดาดฟ้าเรือเราได้รับการต้อนรับ ชาวประมงกลุ่มนี้ไม่ได้เจอผู้คนมานานหลายเดือนแล้ว จึงให้ความสนใจในสิ่งที่เราทำ พวกเขายังไม่แน่ใจดีนักว่าทำไมเราต้องไปที่นั่น แต่ด้วยจิตใจที่เอื้อเฟื้อและยังพาพวกเราเดินดูทั่วเรือโดยไม่รั้งรอใดๆ

 

ระหว่างที่ฉันอยู่ในทะเล ฉันได้ขึ้นเรือประมงแล้วมากกว่าหกครั้ง แต่ละครั้งก็เหมือนๆเดิม ลากี ทอริบอ หัวหน้าทีมตรวจสอบของเราขอกัปตันดูเอกสารบนเรือ ขณะที่พวกเราที่เหลือก็ดูไปทั่วๆลำ ฉันค่อนข้างระวังตัวในครั้งแรกและก็กล้าขึ้น เริ่มมองเพื่อนในห้องครัวบนเรือ และที่นอน ตามปกติแล้ว ในห้องครัวจะมีวัตถุดิบจำพวกแป้ง ข้าว ไข่ หัวหอม กระป๋องดีบุกที่บรรจุน้ำมันสำหรับทำกับข้าว ฉันอดรนทนไม่ไหว อยากรู้มากว่า ชาวประมงพวกนี้กินอะไรเวลาอยู่บนเรือ เรือบางลำแทบจะไม่มีอะไรเลย แต่บางลำก็มีอาหารเสฉวน เพราะกัปตันเป็นคนจีน และฉันก็ชอบกินอาหารเสฉวน ฉันต้องฝืนใจปฏิเสธ เมื่อมีคนชวนเข้าไปร่วมวงกินด้วยกัน แต่อีกใจก็เสียดายที่ต้องตอบปฏิเสธไป

 

 

เรือประมงหลายลำค่อนข้างใหม่ อายุการใช้งานเพียงสี่หรือห้าปี แต่ดูเหมือนกับว่ามันผ่านสมรภูมิอย่างหนักจากการทำประมงในทะเลหลวง ชาวประมงอยู่กันอย่างไม่มีอะไรแน่นอน นอกจากความชื้น ความหนาวเย็นและเต็มไปด้วยสนิมรอบตัว ความแน่นอนประการเดียวคือการขาดแคลนความสบายกายขั้นพื้นฐาน เตียงเป็นเพียงกระดานไม้อัดแผ่นเดียวคลุมด้วยผ้าห่มบางๆและหมอนหนึ่งใบ มีเพียงไม่กี่คนที่มีฝูกบางๆใช้ สิ่งประดับเพียงเล็กน้อยจำพวกรูปถ่ายครอบครัวและเครื่องรางของพวกเขาจะแปะติดไว้บนผนัง ซึ่งมีเพียงม่านบางๆที่ฉีกขาดง่ายคนละผืนกั้นความเป็นส่วนตัวไว้ระหว่างพักผ่อนหรือการพักชั่วครู่

สิ่งที่ฉันรู้สึกเจ็บปวดมากที่สุดคือ ไม่มีสุขอนามัย ซึ่งมันจะส่งผลกระทบกับสุขภาพของชาวประมงเหล่านี้ในระยะยาว การทำงานวันละเกือบ 20 ชั่วโมงในภาวะที่ขาดสุขลักษณะ ทำให้คนเราป่วยได้ง่ายๆ ไม่มีใครมีสิทธิ์ได้ใช้ห้องน้ำ บนเรือมีห้องน้ำเพียงห้องเดียวสำหรับกัปตันเท่านั้น คนงานต้องไปปลดปล่อยนอกเรือ ถัดจากเคบินที่ใช้นอน กลิ่นเหม็นโชยมาอย่างรุนแรง ฉันไม่เข้าใจชาวประมงพวกนี้ชินกับสภาพนี้ได้อย่างไร แต่ฉันก็พอจะนึกภาพได้เมื่อเราอยู่กลางทะเลเป็นเวลานานๆ มันไม่มีทางเลือกนอกจากทำตัวให้คุ้นชิน ยิ่งเปรียบเทียบกับความสะดวกสบายของเรือเรนโบว์วอร์ริเออร์แล้ว ฉันยิ่งปวดใจกับสิ่งที่ได้พบเจอมาในทะเลหลวง  ที่พวกเขาก็ไม่รู้ว่าจะหนีไปทางไหน

 

 

เรือแต่ละลำจะกำหนดระเบียบปฏิบัติไว้ แสงแดดแผดเผากระดาษที่ติดกำแพงไว้จนเปลี่ยนสี ฉันเห็นกระดาษเขียนว่า “จ่าย 50 เหรียญสหรัฐหากดื่มน้ำขวดโดยกัปตันไม่ได้อนุญาต” โดยปกติแรงงานเหล่านี้ทำงานกะละ 20 ชั่วโมงหรือมากกว่า และยังจะต้องถูกปรับเป็นเงินค่าน้ำดื่มที่สะอาดที่มากกว่าเงินได้แต่ละวันอีก น้ำสะอาดมีไว้สำหรับเจ้าหน้าที่บนเรือ ส่วนแรงงานบนเรือจะได้ดื่มน้ำจากโอ่งบนดาดฟ้าเรือที่ไม่มีฝาปิดทั้งสกปรกและปนเปื้อน หากภาวะขาดสุขอนามัยหรือน้ำปนเปื้อนนี้เป็นเหตุที่ทำให้แรงงานป่วยและขอลาพักหรือนอนนานๆ พวกเขาจะถูกปรับโดยหักจากค่าแรงอีก 100 เหรียญสหรัฐ คนงานหลายคนยังต้องจ่ายให้นายหน้าในปีแรกตามสัญญาจ้างงาน และเงินจำนวน 100 เหรียญสหรัฐนี้อาจหมายถึงการทำงานถึงสองสัปดาห์ มันคือระบบที่ไร้สำนึกของความถูกต้อง คุณจะยิ่งรู้สึกเจ็บปวดหัวใจมากยิ่งขึ้นเมื่อคุณได้พบคนที่ต้องทำงานนี้เป็นประจำทุกวัน 

 
 
ฉันต้องย้ำอีกครั้งถึงความเอื้อเฟื้อและเปิดเผยของชาวประมงเหล่านั้น พวกเขายินดีที่ได้พบเรา อาจเพียงเพื่อเป็นการหยุดพักงานที่ดูไม่มีทีท่าจะสิ้นสุดของพวกเขา

ทั้งหมดนี้มาจากการที่บริษัททูน่ากระป๋องของสหรัฐฯส่วนใหญ่ให้การอุดหนุนเงินทุนและกดขี่แรงงาน

ขณะที่ทูน่ากระป๋องยอดนิยมทั้งหลายที่เราซื้อกันนั้น มักใช้ทูน่าจากบริษัทที่มีวิธีการประมงอย่างไม่รับผิดชอบ และสวัสดิภาพของคนงานก็เลวร้ายมาก เมื่อเราซื้อสินค้าพวกนี้ก็เท่ากับว่าเราพูดว่า มันถูกต้องแล้วที่จ่ายค่าแรงต่ำๆ ไม่ต้องมีห้องน้ำให้ใช้ ไม่จำเป็นต้องดื่มน้ำสะอาด หรือต้องพักผ่อนให้เพียงพอ

นับตั้งแต่ฉันกลับไปที่นิวออร์ลีนส์ ฉันได้อ่านเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับการกดขี่แรงงานและการค้ามนุษย์ในส่วนที่เชื่อมโยงกับบริษัททำประมงและปลาทูน่ากระป๋องยี่ห้อดังๆในสหรัฐฯ หลังจากที่ออกจากทะเลหลวงและได้พบกับคนที่จับปลาทูน่า ฉันได้เห็นวิธีที่พวกเขาได้รับการปฏิบัติ ฉันได้เห็นครีบฉลามกองอยู่เต็มเรือ ได้เห็นสัตว์หลากชนิดพันธุ์ตายไปเปล่าๆ และฉันได้รู้ด้วยเหตุและผลว่า มันถึงจุดที่ฉันไม่สามารถอุดหนุนบริษัทเหล่านี้ได้จนกว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงวิธีการทำประมง หากฉันจะกลับไปซื้อปลาทูน่ากระป๋องอีกครั้ง ฉันต้องการรู้ให้แน่ว่า คนที่จับปลาทูน่าขึ้นมาได้อยู่ในสิ่งแวดล้อมการทำงานที่ได้รับการเคารพและยุติธรรม (เฉกเช่นเดียวกับเพื่อนมนุษย์คนอื่นๆ) และฉันต้องรู้ให้ได้ว่า ฉันไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งในการทำลายมหาสมุทรและชนิดพันธุ์ที่หร่อยหรอลงไป
 
เมื่อกรีนพีซชวนฉันออกทะเลไปในมหาสมุทรแปซิฟิก ฉันรู้ว่าเรามีคู่มือจ่ายตลาดเมื่อจะซื้อทูน่า ในนั้นมีรายชื่อของแบรนด์ที่ให้ผู้บริโภคได้คิดก่อนซื้อ ตอนนี้ฉันรู้ด้วยว่า เราต้องทำอะไรมากกว่านั้น ระหว่างที่ฉันอยู่ในทะเลจึงได้รู้ว่า คู่มือนี้เป็นเครื่องมือทรงประสิทธิภาพที่ช่วยให้เราคิดก่อนจ่ายและเป็นตัวผลักดันให้อุตสาหกรรมปลาทูน่ามีวิถีปฏิบัติอยู่ในที่ทางที่เราจะรู้สึกว่าอยากสนับสนุน

เมื่อฉันลงจากเรือเรนโบว์วอร์ริเออร์ คาร์ลิ โธมัส หัวหน้าทีมรณรงค์ให้เสื้อยืดสีดำฉันตัวหนึ่ง มีข้อความสกรีนไว้ว่า Change Tuna หรือ เราต้องเปลี่ยนเพื่อทูน่า พาดขวางอยู่เต็มหน้า

ฉันรู้ได้ในทันที

มันช่วยเตือนฉันว่ามีให้เลือกเพียงสองอย่างเท่านั้นเมื่อไปร้านขายของชำ เพื่อช่วยให้โลกนี้ยุติธรรมมากขึ้น คือ ซื้อหรือไม่ซื้อปลาทูน่ากระป๋องเหล่านั้น

- ลอเรน เรียด